خُب، قرار بود اسم من چیز دیگری باشد اما مادر که دیوان حافظ را باز میکند و آن بیت قرینه ای میشود با اسم مادربزرگ دوست داشتنی اش که کلی خاطره خوش از زمان حیات مادربزرگش داشته، قائله تمام میشود و نام من میشود یک نوستالژی شیرین!  بعدها هم چهره من میشود کپی برابر اصل چهره مادر خودم، آنقدر که وقتی پسرخاله مادر، شب تاسوعا غذای نذری آورد و بعد 8 سال مرا دید، زبانش بند آمد و فهمیدم که فکر کرده مرده زنده شده ای را دیده.

حالا  این مهم نیست که من دوست دارم یک آینه برای نوستالژی اموات دوست داشتنی بقیه باشم یا نه!

به خاله گفتم میخوام برم!!! نهایتش یه گلوله نصیبم بشه که اونم آرزومه! خاله گفت تو میفهمی چقدر سعی و تلاش شده تا تو بشی اینقدری؟!!!!

تودلم ازون حرفای شیک نزدم که بقیه کسایی که رفتن و برنگشتن هم کلی سعی و تلاش پشت قامت رعناشون بوده....فقط تو دلم گفتم هیچکی نفهمید ما چی جوری بزرگ شدیم...بلند نگفتم که دلش نشکنه.... 

خُب یهو ورق برگشت و نشد که برم. گفتند که نرید....حالم بد بود...خیلی....بعد به خودم اومدم...انگار دیگه ورق بشریت هم برگشته...قاشق خالی رو تا دم دهان مارهای ضحاک میبرن و بهشون  چیزی نمیدن که  بخورن...زجرش میدن...همینطوری پیش بریم دیگه حتی خوناشام ها هم از بوی خون بدشون میاد...

حالا منهم دارم فکر میکنم که چطور میشه بهتر « زندگی » کرد. میخوام یه دستورالعمل براش بنویسم! علی رغم همه خاطراتی که سنگینی میکنند. شاید یک روزی بشم آینه کسی که خوب زندگی کرد، علی رغم همه آنچیزهایی که نیازی به توضیحش نیست، آنوقت چهره و نامم متعلق به خودم میشوند، هرچند که میدانم شاید به گرد پای صاحبان قبلیش نرسم.

پ.ن. نقاشی   موج بزرگ کاناگاوا  اثر  کاتسوشیکا هوکوسائی